Walter werd in 1963 geboren in Antwerpen en groeit er als enige zoon op in een echte kunstenaarsfamilie.
Zo zijn vader Willem, grootvader Victor en oom Denis allen kunstschilder, ieder met hun eigen specialiteit.
Moeder Yvonne was een heel artistieke, inspirerende vrouw, wiens gedichten ten zeerste gewaardeerd werden door Walters overgrootvader, schrijver Willem Elsschot.
Iedereen verwacht dan ook dat Walter in de voetsporen van zijn voorvaderen zal treden. Maar in het begin is er niets dat er op wijst.
Zo haalt Walter zijn diploma van drukker, waarna hij een 6-tal jaar als drukker werkt, achtereenvolgens op het Antwerps provinciebestuur en op een bank.
Walters start als schilder is meteen een succes.
Hij maakt het zich niet gemakkelijk en begint met het schilderen van stadsgezichten, meer bepaald vervallen gevels, deuren en poorten.
De lat ligt hoog, want de vaktechnische reputatie van Willem en Vic weegt zwaar. Met verbluffende precisie en engelengeduld worden elke steen, cementvoeg en barst aan het paneel toevertrouwd.
Stilaan evolueert zijn schilderkunst naar trompe l'oeil schilderijen, kastjes en schabben, gevuld met geleefde en afgeleefde voorwerpen, met als steeds weerkerend element: oud speelgoed.
Walters schilderijen wekken in het begin bevreemding op, omdat zij, los van de techniek, niets meer te maken hebben met het ons vertrouwde stilleven. Doordat de onderwerpen met uiterste precisie worden samengebracht, geassembleerd en herschikt, ontstaat een zichtbare spanning die drijft op een fijne dosis humor.
Of is het ironie?
Feit is dat Walters werk niemand onberoerd laat.
En gegarandeerd zie je bij de toeschouwer een vertederende glimlach verschijnen.
Maar begin jaren 90 wordt Walter geconfronteerd met een samenloop van omstandigheden die zijn leven gaan veranderen:
* Vader Willem, van wie je alles kan verwachten, besluit om als grap een houseplaat op te nemen
als gelegenheidszanger van de groep "So What?". Een van de muzikanten vroeg aan Walter om een CD-hoes te ontwerpen. Maar in plaats van de verwachte ontwerptekening, maakte hij er een heus schilderij van.
* Het aftellen naar de pensioengerechtigde leeftijd, achter zijn kopieermachine in de kelders van de bank waar hij werkt, en vooral het besef dat dit nog 36 jaar zou duren.
* De ziekte die zijn grootvader steeds meer in haar greep krijgt. Hij belooft bompa Vic dat hij het gaat proberen te maken als kunstschilder, na het zeer geslaagde CD-cover-experiment.
Na (niet al te) rijp beraad met echtgenote Inge, zegt Walter in 1992 zijn "drukkerscarrière" vaarwel om zich full time op het schilderen te gooien.